8th
manzara mıstık
dün gece mertle internetten rafet el roman vidyoları izledik. meger ikimiz de 9 yaşındayken odamıza kapanıp rafet el roman’ın gençliğin gözyaşları albümünü dinliyormuşuz. mertle gülmek için alkollu olmaya gerek yok ama hele bi de alkolluysem karnım agrıyor gülmekten. gülmekten karın agrıması da en az burnunda tütmek kadar demode ve gülünç bi deyim bence ama gülmekten sadece karın değil insanın yanak kasları bile ağırabiliyormuş gercekten. (ağırabilmek diye bir kelime oldugundan şüphelendim şu an, varsa da kesin yanlış yazdım) sadece ef key demesi bile yeterli benim gülmem için. bugun mesela istiklalde yürürken hala bazı seyler aklıma geldikçe gülüyordum kendi kendime. bu yazının içinde bol bol gülme kelimesi gecti. ne güzel. bi de şey var aslında, sabahın yedisinde iki elinde de bira şarkılara eşlik etmesi. bu en komiği. o sırada ben uyuyorum pış pış. vay amele vay. vaaay kardeşim. nası gidiyo fıstık. ŞAKAMISIN YAA.
